Maastrichts taboe ten
stadhuize?
In Maastricht is er
enige beroering ontstaan over een voorstel van de Ciam. Dat is de Commissie
Integratie Allochtonen Maastricht. Ciam-voorzitter W. Lionarons vindt dat
allochtonen aan de gemeentelijke balies niet in het Maastrichts aangesproken
moeten worden, want dan leren ze nooit Nederlands. Maar deze commissie gaat nog
een eind verder. "Ciam vindt ook", tekende Dagblad De Limburger op,
"dat de gemeentelijke functionarissen onderling ABN moeten spreken. Op die
manier verdwijnen vooroordelen, het schept een band van vertrouwen en versterkt
de samenwerking tussen de ambtenaren."
Een op zijn zachtst
gezegd vreemde opvatting. Wat of het spreken van Maastrichts met vertrouwen (of
wantrouwen?) te maken heeft, wordt niet uitgelegd. Uit de eerste reacties in
Dagblad De Limburger blijkt dat de mensen van Maastricht er ook weinig of niets
van begrijpen. "Bestaat er geen gemeentelijke commissie die andere
commissies beoordeelt op onzinnige uitspraken en voorstellen die kant noch wal
raken?", vraagt Jos H.M. Houben zich af. Hij vindt verder dat
Maastrichtenaren zich best aan kunnen passen aan anderen, "dat is geen
probleem, maar moeten we dan zelf onze identiteit ervoor opgeven?"
Als allochtonen aan de
stadsbalie komen, "worden ze automatisch in het Nederlands aangesproken,
want ze zijn makkelijk te herkennen", meent P. Keerssemeeckers. Hij/zij
zegt verder: "... dat als ambtenaren Nederlands met elkaar moeten spreken
dat ook geldt voor allochtonen, want zij handhaven hun taal ook op de
werkvloer."
Ronald Smulders meent:
"Het moet toch niet gekker worden. Is er iets mis mee om mensen in het
dialect aan te spreken? (...) Zijn we hier weer spijkers op laag water aan het
zoeken?"